Na zo’n 400 newsfeeds te hebben gelezen (een plezier in NewsFire overigens), 52 spam-mails te hebben gemarkeerd (niet zo’n plezier, zelfs in Mail.app niet), 200 nieuwe forumberichten te hebben gescreend, en een 10-tal verjaardagsfelicitaties te hebben ontvangen,
kan ik eindelijk met een rustig gevoel me terug op het bloggen storten.

Beste lezers, In België klagen we altijd maar over het slechte weer. Guy Verhofstadt durft hier zelfs eens over te grappen tegen zijn Deense collega op een EU-top, waarop deze dan op zijn beurt in diplomatieke taal teruggrapt dat het in zijn land even erg is. Maar heb je er al eens op gelet bij het bekijken van de weerkaarten van Europa, dat de meeste depressies België altijd via het noord-westen binnenkomen ? En dat we daarbij vaak een land over het hoofd zien omdat de wolken het maar blijven verbergen ?
Het heet Ierland. Het land is bijna 3x zo groot als België en telt slechts 4 miljoen inwoners, waarvan 1 miljoen in de hoofdstad woont. De mensen klagen er niet over het weer. Als het maar droog is. Behalve wanneer ze 2 Belgische jongens tegenkomen en zich afvragen waarom ze bloody rainy county Connemara, West-Ierland, toch hebben uitgekozen als vakantiebestemming.

Het antwoord is paradoxaal simpel : Omdat er zo weinig toeristen zich eraan wagen ! Bovendien bezitten weinig Europese landen nog zo’n uitgestrekt groen onaangeraakt gebied. Zonder de regen was het er nooit zo mooi. Ons doel was dan ook om zonder auto (want mijn rijbewijs is pas voor einde 2006) van Oughterard (nabij Galway) naar Westport te trekken. Te voet. 128 kilometer in 6 dagen. Het is ons gelukt.. toch min of meer.

We verbleven in Bed&Breakfast logies, en konden gelukkig af en toe beroep doen op een stukje vervoer langs een kilometerslange saaie drukke baan. Want dat doet pas pijn aan de voeten ! Dus zeg maar 128 kilometer – 20 km. Ah nog steeds flink, niet ?

Een kort verslag.
De eerste dag kregen we het zwaar te verduren. Er was geen pad, alleen maar moeras. En het regende. In een verlaten gebied met natte voeten vanwege een te diepe plas, leek het eindeloos. De tweede dag werd het weer (naar Ierlandse normen) gelukkig beter, en staken we een pas over. Onze overnachtingplaats had een schitterend uitzicht over een berg en een meer, samen met slechts een tiental andere huizen. Dag 3 was druilerig en triestig, maar het werd gelukkig een korte wandeling. Dag 4 was daarentegen onbeschrijflijk. Een lange wandeling langsheen Killary Bay (schitterend !) met veel zon. Ik heb er zelfs een bruin kleurtje door gekregen… jups, in Ierland. Dag 5 deed dan weer pijn aan de voetjes, maar dat werd goed gemaakt door een limonade van een supervriendelijke oma uit het spookdorp Drummin. Dag 6 langs de flanken van de heilige berg van st Patrick gewandeld om vervolgens nogmaals in onze eindbestemming Westport aan te komen.

Het eten in Ierland is best wel smakelijk. Tenminste als je een continentaal gerecht bestelt. Irish food is niet te vreten. Een keer hebben we er ons aan gewaagd, en na de betaling zijn we in alle honger naar een volgende pub getrokken waar ik meteen kip met curry en veel frieten bestelde.

Voor een glimp van heilige Saint-Patrick moet je ironisch genoeg lang zoeken. Maar om mijn vader een plezier te doen (hij is lid van het jaarlijkse “Saint-Patrick-genootschap” van Brugge) ben ik toch maar heel Westport gaan rondvragen voor een souvenir. Welgeteld 1 kitscherig beeldje gevonden, en dat in een stadje aan de voet van Ierland’s meest omprezen berg.

Neem gerust een vieze Guinness bij de hand want hier volgen enkele foto’s.
PS. Vanaf nu zullen mijn posts over technologie in het Engels gepost worden. Dit op aanraden van mijn wijze vriend. En ook een beetje om de aandacht van Silicon Valley te trekken natuurlijk. :-p