Vanavond ging ik kijken naar de film A home at the end of the world, starring Colin Farell, je weet wel die vent van Phone Booth en S.W.A.T.T.. Het was lang geleden dat ik nog zo op mijn gsm-klokje keek. Geen verhaal, geen plot, zwakke acteurs, uitermate zwakke Farell. Zelfs het vleugje romantiek, zijnde het verwachte trio, bleef uit. En ineens eindigde de film.

Maar dan ! Op de terugweg naar de Kruispoort rijd ik een drietal verdachte grote witte camionettes voorbij. De straat wordt levendiger. Niet dat er opeens veel volk liep, het is en blijft tenslotte Bruges by night, maar ik voelde een speciale sfeer langzaam opkomen. Opeens fiets ik een van de donkerste straten van Brugge voorbij : de Peerdenstraat. Ik draai mijn hoofd en zie de filmset van In Bruges, starring.. Colin Farell jawel.

En dan volgt iets typisch Sveniaans. In plaats van even te stoppen, haast ik mij voorbij het gebeuren. Ik wil namelijk als Bruggeling nooit de toerist uithangen. Wat verder bedenk ik me toch. Wat als ik nu even subtiel doe alsof ik in die straat woon ? Ik maak een ommetje, om vervolgens uit te komen aan de andere kant van de straks wereldberoemde Peerdenstraat. Ik haal mijn GSM boven en doe alsof ik smsjes zit te tikken, terwijl ik nonchalant de imaginaire wegversperring nader. Vlak voor de versperring kijk ik verbaasd voor mij uit. Hé ik kan niet door ? Wat is dat daar allemaal ? “Mag ik hierdoor ?” vraag ik aan de jonge vrijwilligers. “Jazeker, maar dan moet je wel van je fiets afstappen”. “Oh maar ik maak wel even een omweg hoor” en schiet als ik ben (ik wil niet lastig gaan doen met mijn fiets in dat smal steegje) ontwijk ik de straat en fiets terug naar huis.

Farell, je was het toch niet waard.