Hier ben ik dan weer. Ik heb beloofd jullie op de hoogte te houden van deze afgelopen maanden, en dat zal ik bij deze doen, zij het gecombineerd in 1 enkele post.

Ondanks de financiële crisis was de zoektocht naar een job voor mij redelijk gemakkelijk, zeker nu ik dat vergelijk met de zoektocht naar een appartement (waarover later meer). Het is niet gelogen als men zegt dat er in de IT nog vele posities vrij zijn. Er zouden zelfs jobs te kort zijn.

Toch heb ik niet de eerste beste job genomen. Ik had bovendien het afgelopen jaar regelmatig bedrijven die me interesseerden in het oog gehouden. Onder meer Marlon, dotProjects en The Reference bevielen me wel. Door de beslissing om dan toch niet in Gent te blijven wonen moest ik echter weer vanaf nul beginnen.

Ik pakte het wat groter aan, en schreef me in op elke mogelijke vacature site. Dat is een zeer vermoeiende bezigheid omdat er tot op heden nog geen automatische verwerking van CV’s in die sites bestaan (enkel LinkedIn ondersteunt dit, en dan enkel nog maar engelstalige Word documenten). Het was bovendien extra lastig omdat ik, ondanks mijn 0 jaar werkervaring, al veel relevante vakantiejobs en stages in de sector had gedaan, en dit moest daarin allemaal worden vermeld.

Daarnaast hield ik me ook bezig met blogs afschuimen, vaktijdschriften zoals Datanews en magazines zoals Vacature continu door te nemen. Het is geen cliché dat men meer dan 6 uur per dag bezig moet zijn om een job te vinden.

Een professioneel ogend CV is eveneens broodnodig. Een simpel Word-document met standaard lay-out maakt niet echt indruk als men multimedia en informatica heeft gestudeerd. Je hebt ook meerdere versies nodig: een engelstalige, franstalige of examplaren waar bijvoorbeeld geen wensen in staan.

Het liefst wou ik aan de slag in een web-afdeling van een (multi)media-bedrijf, omdat het ‘live’ aspect van deze sector mij bijzonder boeit. Ik heb ongeveer 24 (al dan niet spontane) sollicitatiebrieven verstuurd, waarvan er meer dan de helft niet beantwoord werden, meestal vacatures zonder vermelding van de bedrijfsnaam, maar jammer genoeg ook van Emakina en Acht.

De telefoon stond daarentegen nooit stil. Al is dat dus geen garantie op succes. Bovendien is teveel je profiel meegeven ook nadelig: Vele selectiekantoren recruiteren vaak voor hetzelfde bedrijf. Zo kreeg ik zeker 4 keer telefoon of ik dan toch niet geïnteresseerd was om te werken voor (niet bij) de NMBS. Het laat een negatieve indruk na bij een bedrijf wanneer ze merken dat er meerdere sollicitatiebedrijven van eenzelfde kandidaat toekomen. Of dat beweerde mijn recruiter toch.

Naar het einde toe kreeg ik een drietal gesprekken aangeboden bij wel zeer interessante bedrijven en een piepkleine startup, maar ik moest deze desondanks laten voor wat ze waren.

Na een 3-tal weken had ik dan eindelijk beet, en dan nog wel bij het bedrijf waarnaar ik een van m’n eerste brieven had verstuurd. Na drie sollicitatierondes werd ik aangenomen bij de Persgroep. Nog blijer was ik toen ik hoorde dat ik voor het dochterbedrijf Vacature in Groot-Bijgaarden mocht gaan werken, met een site die ik de afgelopen weken intensief had bezocht, en waar ik, geen gezwans, toen al bij dacht dat ik daarvoor graag zou programmeren.

Ik ben er nu bijna een maand aan de slag, en de uren vliegen erdoor, zo graag doe ik mijn job daar. Het is meer dan uitdagend, de voertaal is er PHP en er heerst een aangename jonge sfeer, met, en dit zal de menig heteroseksuele lezer jaloers maken, veel knappe vrouwen.

In tussentijd werk ik voor school, m’n tweede opleiding, nog een flash portfolio af, en een website project volgt nog in het tweede semester. Gelukkig is dit thuiswerk. Ook daarover later meer.

Nu ga ik slapen, want voorlopig moet ik nog dagelijks treinen vanuit Brugge en dat weegt naar het einde van de week, zeker met al die vertragingen en gemiste aansluitingen, zwaar door.