De stad is aan te raden voor elke Europeaan die nog nooit in de VS is geweest. Want het is er naar Amerikaanse normen gematigd, zeg maar Europees. En toch zal je Amerika gezien hebben: de uitgestrektheid, de grootsheid, de trots.. en de miserie.

De miserie

Die viel meteen op. Hoe Europees San Francisco dan ook mag zijn, overal duiken wijken op waar rare figuren en arme mensen rondlopen. En die moet je door. Dergelijke “blokken” zijn overal en kunnen opeens beginnen en weer eindigen aan een Hilton hotel. De mensen lopen er op z’n zachtst gezegd schraal bij. De Gentse Zakkenman is er niets tegen. Gelukkig waren we tijdens de vlucht al gewoon geraakt aan de Amerikaanse assertiviteit van de piloot, want, oja, de sukkelaars spreken je aan. De enige truuk is doen alsof je deel uitmaakt van de daar zo typische individualistische mentaliteit: niet in de ogen kijken en doorlopen.

Wij hadden bovendien de pech een hotel te hebben waarnaar er geen enkele weg bestaat die niet door zo’n blok gaat. Maar we hebben het overleefd. Om eerlijk te zijn, ik voelde me er eigenlijk veel veiliger dan aan Franklin Rooseveltplaats in Antwerpen. Want het is zoals met alles in de States: de mensen lijken veel extremer dan dat ze vanbinnen zijn, alles is een beetje overacted.

Eten en shoppen

Over die Amerikaanse levensstijl kan niet genoeg geschreven worden. Ik was van plan om een lijstje bij te houden van “de kleine dingetjes” die anders zijn. Gelukkig besloot ik dat niet te doen en te genieten van de reis. Toch wil ik een aantal opmerkelijke toestanden vertellen.

Ten eerste het eten. De clichés kloppen, je kan er niet echt gezond eten, ook niet voor een deftige prijs (tenzij je echt de ultra dure restaurants zou opzoeken). Want als het dan wel gezond is, is het volume de boosdoener.
We konden niet anders dan elke dag op restaurant gaan. Gelukkig was er de iPhone app Yelp, die ons dan toch de beste hamburgertenten kon aanduiden, en hier en daar een Mexicaan of Italiaan. En eten is er goedkoop, behalve ontbijt by Dennys. Wist je trouwens dat elke handelaar in San Francisco een woordje Frans kan? Natuurlijk moesten we niet benadrukken dat er ook Nederlands gesproken wordt in België, maar Frans, olala! Je maakt er indruk mee.

Tweede way-of-living-puntje is de kledij. Die is er spotgoedkoop. Uiteraard zijn we 3 uur lang gaan shoppen in Macys. Alleen is shoppen er niet echt aangenaam, want verkopers zijn er zeer opdringerig. Kledij die je in je handen hebt willen ze zo snel mogelijk apart leggen zodat je er niet verder moet mee rondsleuren (en zodat je zou kopen). Ik had me trouwens voorzien door in België een valies in m’n valies te steken, want een nieuw paar schoenen, een broek en 5 t-shirts, dat kreeg ik er anders niet meer bij.
Grappig is overigens dat de dure merken zoals Diesel dan weer dubbel zo duur zijn. Een mooie winterjas van Diesel kost er tenminste 600 dollar.

Derde puntje: begroetingen. Een Amerikaan lijkt super beleefd en zegt: “Hey how are you doing”. Dit moet je letterlijk interpreteren. Antwoorden dus: “I’m great! How are you?” Het lijkt simpel, maar doe dat maar eens als Europeaan. Ik denk dat je er uiteindelijk wel aan gewoon wordt.

San Francisco

En zo zijn er nog puntjes, maar het is eens tijd om over de stad zelf te praten. Opmerkelijk is dat we geen enkele dag slecht weer hebben gehad, gedurende de 10 dagen in San Francisco en de natuurparken. Geen enkel wolkje zelfs! Dat is het prachtige aan de stad, want heel ongewoon is dat niet behalve in september. We were lucky. De baai lag wel vaak in de mist, en dan vooral de Golden Gate bridge, al zijn we erin geslaagd om die in helderblauwe hemel over te fietsen.

In San Francisco is er geen metro. Enkel de BART, die San Francisco verbindt met de rest van de Bay Area. Er rijden wel bussen, maar die wordt voornamelijk gebruikt door arme mensen. Zoals bekend is auto koning in de VS, maar in SF is zelfs die niet echt nodig omdat alles op wandelafstand ligt. Zelfs Main Street (van de pier tot Castro) kan in een uur worden uitgestapt. Er zijn natuurlijk ook de bekende kabeltrams, maar die worden (of wat dacht je) bijna uitsluitend door toeristen gebruikt. Wij zaten er ook even op, zo speciaal zijn ze niet.

Andere bezienswaardigheden die we aangedaan hebben waren de Coit Tower (gelegen in de buurt met de stijle straten en prachtige vergezichten), City Hall, Haight Ashbury, de Painted Ladies, Castro, Twin Peaks, Pyramid Tower, Union Square, Yerba Buena Gardens, Moscone Center, Golden Gate Park, Golden Gate Bridge, Sauselito, Berkeley,.. gohja eigenlijk bijna alles behalve Alcatraz en Lombard Street. En oja, de Pacific zagen we ook!

Yosemite, Mono Lake
Deel 2 van de reis was enorm verschillend. Aan de luchthaven van SF vertrokken we met een goudgele Ford Focus (we vielen tenminste op) richting Yosemite, een bekend nationaal park op 5 uur rijden. Heel spectaculair was het natuurpark niet (het is Yellowstone niet) maar weten dat in heel het park maar 1 bereidbare weg is en vele valleien totaal onbereikbaar zijn voor mensen was wel even slikken.
Aan het einde van de dag overnachtten we in Mammoth Lakes, een groot ski-oord, gigantisch ver afgelegen (150 km zo goed als verlaten snelweg). De dag erop trokken we naar Bodi, een western spookdorpje, in het hol van Pluto. Je moet er een uur op een zandweg naartoe rijden. Maar het loonde de moeite, amai nog niet.

Silicon Valley

Deze laatste dag was ongetwijfeld de meest bewogen. Met de auto keerden we van Mammoth Lakes terug over de 150 km verlaten snelweg, terug over de 5 uur durende Yosemite pas, vervolgens langs uren lange Californische vlakte om uiteindelijk in een agglomeratie te belanden die wat deed denken aan West-Duitsland op vlak van verkeersdrukte en bevolkingsdichtheid.

Dat gebied met villawijken en daartussen ongelooflijk stresserende snelwegen (2 uur Antwerpse ring) heet Silicon Valley. We maakten uiteraard van de gelegenheid gebruik om een bezoekje te brengen aan Apple, met name de Apple Company Store. Deed wel speciaal om zo de heilige gronden te betreden en een toertje omheen de campus te maken met de auto. Dit laatste deden we ook bij de gebouwen van Google, waar dan eigenlijk weer niets te zien was buiten wat Google logo’s.
Langs onze weg doorheen de Valley zagen we ook het Nasa Research Center met een belachelijk amateuristisch museum. Als laatste gingen we naar Stanford-stad Paolo Alto, waar we even dachten de villa van Steve Jobs te zien (uiteindelijk bleek het 3 blokken verder maar we hadden geen kaart) en trokken we een foto van de gebouwen van Facebook (spesjaaaaal).

Terugvlucht

Moe als we waren gingen we nabij ons luchthaven hotel nog een stevige pizza eten waarna we beseften dat dit onze laatste lekkernij van de reis ging zijn. De volgende ochtend was het vroeg opstaan, want het was weer eens vreselijk lang in een vliegtuig zitten. Gelukkig was de transatlantische vlucht deze keer geen sardienenblik zoals in het heengaan, maar een breed toestel met TV’tjes in de zetels. Die avond/nacht/ochtend deed ik dan ook geen oog dicht, want er waren genoeg films om uit te kiezen.
In België bezweek ik echter en ging om 15u ’s namiddags m’n bedje in, om daarna om 23u30 al present te zijn op een fuif in de Vooruit. Kwestie van het studentenleven nog eens goed af te sluiten en te drinken op een prachtige reis.

Besluit

Dit werd mijn mooiste reis ooit. Het overtrof zelfs onze trektocht doorheen het pure Ierland. San Francisco is een prachtige stad, en kan tegen een goedkope prijs worden bezocht (alles samen gaven we aan de reis nog geen 2600 euro uit voor 2 personen). Toch zou ik er niet willen wonen, omwille van het koude Amerikaanse individualisme. Europa is zoveel gezelliger!

Our real trip will begin the next day. Our goal is to reach Siena, one of the most beautiful cities of Italy. In 6 days, we will walk from Firenze to Siena, between the cypresses of the rich Chianti area, passing cute little cities like Radda in Chianti, crossing the national park of mount San Michele, and ending with a romantic view over Siena. The next day, after having visited Siena, we take the train back to Pisa where our plain is waiting to fly us back to Belgium.

Of the 7 nights there will only see 4 campings (the green dots) and 1 hotel, so sometimes we will have to ask the local population to make use of their Tuscan gardens ! The total distance of our walk will be around 140 km/88 mile (maximum).

Beste lezers, In België klagen we altijd maar over het slechte weer. Guy Verhofstadt durft hier zelfs eens over te grappen tegen zijn Deense collega op een EU-top, waarop deze dan op zijn beurt in diplomatieke taal teruggrapt dat het in zijn land even erg is. Maar heb je er al eens op gelet bij het bekijken van de weerkaarten van Europa, dat de meeste depressies België altijd via het noord-westen binnenkomen ? En dat we daarbij vaak een land over het hoofd zien omdat de wolken het maar blijven verbergen ?
Het heet Ierland. Het land is bijna 3x zo groot als België en telt slechts 4 miljoen inwoners, waarvan 1 miljoen in de hoofdstad woont. De mensen klagen er niet over het weer. Als het maar droog is. Behalve wanneer ze 2 Belgische jongens tegenkomen en zich afvragen waarom ze bloody rainy county Connemara, West-Ierland, toch hebben uitgekozen als vakantiebestemming.

Het antwoord is paradoxaal simpel : Omdat er zo weinig toeristen zich eraan wagen ! Bovendien bezitten weinig Europese landen nog zo’n uitgestrekt groen onaangeraakt gebied. Zonder de regen was het er nooit zo mooi. Ons doel was dan ook om zonder auto (want mijn rijbewijs is pas voor einde 2006) van Oughterard (nabij Galway) naar Westport te trekken. Te voet. 128 kilometer in 6 dagen. Het is ons gelukt.. toch min of meer.

We verbleven in Bed&Breakfast logies, en konden gelukkig af en toe beroep doen op een stukje vervoer langs een kilometerslange saaie drukke baan. Want dat doet pas pijn aan de voeten ! Dus zeg maar 128 kilometer – 20 km. Ah nog steeds flink, niet ?

Een kort verslag.
De eerste dag kregen we het zwaar te verduren. Er was geen pad, alleen maar moeras. En het regende. In een verlaten gebied met natte voeten vanwege een te diepe plas, leek het eindeloos. De tweede dag werd het weer (naar Ierlandse normen) gelukkig beter, en staken we een pas over. Onze overnachtingplaats had een schitterend uitzicht over een berg en een meer, samen met slechts een tiental andere huizen. Dag 3 was druilerig en triestig, maar het werd gelukkig een korte wandeling. Dag 4 was daarentegen onbeschrijflijk. Een lange wandeling langsheen Killary Bay (schitterend !) met veel zon. Ik heb er zelfs een bruin kleurtje door gekregen… jups, in Ierland. Dag 5 deed dan weer pijn aan de voetjes, maar dat werd goed gemaakt door een limonade van een supervriendelijke oma uit het spookdorp Drummin. Dag 6 langs de flanken van de heilige berg van st Patrick gewandeld om vervolgens nogmaals in onze eindbestemming Westport aan te komen.

Het eten in Ierland is best wel smakelijk. Tenminste als je een continentaal gerecht bestelt. Irish food is niet te vreten. Een keer hebben we er ons aan gewaagd, en na de betaling zijn we in alle honger naar een volgende pub getrokken waar ik meteen kip met curry en veel frieten bestelde.

Voor een glimp van heilige Saint-Patrick moet je ironisch genoeg lang zoeken. Maar om mijn vader een plezier te doen (hij is lid van het jaarlijkse “Saint-Patrick-genootschap” van Brugge) ben ik toch maar heel Westport gaan rondvragen voor een souvenir. Welgeteld 1 kitscherig beeldje gevonden, en dat in een stadje aan de voet van Ierland’s meest omprezen berg.

Neem gerust een vieze Guinness bij de hand want hier volgen enkele foto’s.
PS. Vanaf nu zullen mijn posts over technologie in het Engels gepost worden. Dit op aanraden van mijn wijze vriend. En ook een beetje om de aandacht van Silicon Valley te trekken natuurlijk. :-p